fragment  z życiorysu:

Wraz z końcem wojny i odbudowywaniem życia Irena Sowicka, z domu Krężlewicz, wróciła do swoich planów teatralnych. Otrzymała pracę malarki w Biurze Odbudowy Stolicy, w dziale architektury zabytkowej. W maju 1945 roku została przyjęta do Związku Polskich Artystów Plastyków, zaangażowała się w prace organizacyjne i otrzymała poparcie dla inicjatywy powołania teatr plastyków przy ZPAP – z pracownią scenograficzną i zabawkarską. Z powodu braku lokalu i środków związkowych do utworzenia teatru w takiej formule nie doszło.

W swoim dzienniku, pod datą czerwiec 1945 zanotowała:

„Narzuca się myśl o zrealizowaniu przedpowstaniowych planów. Teatr lalek. To rodzaj teatru najbliższy dziecku, nawiązuje do dziecięcych zabaw, jest urzeczywistnieniem jego marzeń. […] Spotkałam Srokowskiego [Jerzego – przyp. M.W.]. Zachęca do zorganizowania teatru. Przyjdzie do roboty jako plastyk i aktor. Witold Miller informuje mnie o podjęciu przez RTPD akcji wychowania artystycznego z planem założenia trzech teatrów lalek. Brak kierowników i reżyserów.”

Przy wsparciu Robotniczego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci (RTPD) Irena Krężlewicz 1 października 1945 roku zaczęła organizować zawodowy teatr lalek dla dzieci.