Wspomnienia - Teatr Lalek Guliwer

Spotkanie z Panią Ulą i jej córką Gają. Spotkanie odbyło się na widowni Dużej Sceny w ramach rozmów do Archiwum Społecznego.

Opowieść Pani Joanny o Teatrze Guliwer. Wspomnienie nagrane w Parku Morskie Oko w dniu 23 kwietnia.

Nagrana rozmowa z Panią Justyną na Mokotowie w Parku Morskie Oko w dniu 23 kwietnia.

Nagrane wspomnienie Pani Magdaleny. Historia zebrana w Parku Morskie Oko na Mokotowie w dniu 23 kwietnia.

Pierwszą premierą w Teatrze Guliwer Janiny Keszkowskiej, wybitnej aktorki-lalkarki, był spektakl „Grymasela” w reżyserii Moniki Snarskiej. Dziś, w wieku 90 lat, tak wspomina ten spektakl Janina Keszkowska:

–Pierwsza sztuka, którą zagrałam w Guliwerze to była Grymasela. Reżyserce spektaklu, Pani Monice Snarskiej bardzo marzył się teatr muzyczny. I to była prapremiera opery w teatrze lalek.

Grymasela to był wielki sukces. Dostaliśmy nagrody za ten spektakl, za inscenizację, za muzykę, muzykę na żywo, oczywiście. Pamiętam, że to było wielkie święto, ale święto nie tylko w Gulliverze, tylko w ogóle w świecie kultury, że coś takiego się wydarzyło. Opera w Teatrze Lalek. Były świetne głosy po tym spektaklu.

To był spektakl, w którym lalki kręciły koła na sobie. To było coś takiego postępującego w Teatrze Lalek, coś zupełnie innego. Pamiętam te lalki, to jak tańczyły do muzyki baletowej. Miałam tam taką solówkę, gdzie lalka tańczyła tak, jak żywa baletnica w teatrze. Te ruchy, te drżenia, te puenty – to wszystko robiła lalka.

Wspomnienie zostało wysłuchane podczas spotkania z Janiną Keszkowską, w marcu 2026 roku .

Poniżej zdjęcie zespołu aktorskiego, wśród zespołu Janina Keszkowska, lata 70-te,śrdokowe zdjęcie w drugim rzędzie od góry. Zdjęcie pochodzi w wydawnictwa przygotowanego na jubileusz 25-lecia Teatru w 1970 roku.

Opinie, recenzje po spektaklu „Grymasela”.

list od dzieci do dyrekcji Teatru Guliwer z roku 1956

fragment z życiorysu:

Wraz z końcem wojny i odbudowywaniem życia Irena Sowicka, z domu Krężlewicz, wróciła do swoich planów teatralnych. Otrzymała pracę malarki w Biurze Odbudowy Stolicy, w dziale architektury zabytkowej. W maju 1945 roku została przyjęta do Związku Polskich Artystów Plastyków, zaangażowała się w prace organizacyjne i otrzymała poparcie dla inicjatywy powołania teatr plastyków przy ZPAP – z pracownią scenograficzną i zabawkarską. Z powodu braku lokalu i środków związkowych do utworzenia teatru w takiej formule nie doszło.

W swoim dzienniku, pod datą czerwiec 1945 zanotowała:

„Narzuca się myśl o zrealizowaniu przedpowstaniowych planów. Teatr lalek. To rodzaj teatru najbliższy dziecku, nawiązuje do dziecięcych zabaw, jest urzeczywistnieniem jego marzeń. […] Spotkałam Srokowskiego [Jerzego – przyp. M.W.]. Zachęca do zorganizowania teatru. Przyjdzie do roboty jako plastyk i aktor. Witold Miller informuje mnie o podjęciu przez RTPD akcji wychowania artystycznego z planem założenia trzech teatrów lalek. Brak kierowników i reżyserów.”

Przy wsparciu Robotniczego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci (RTPD) Irena Krężlewicz 1 października 1945 roku zaczęła organizować zawodowy teatr lalek dla dzieci.

Spotkanie z rodziną aktora Jerzego Wicika, który występował na scenie Guliwera w latach 1963-1988. Zagrał w blisko 60 tytułach. Wspominamy jego znakomitą rolę w „Jaskółeczce”, a także wiele innych kreacji w przedstawieniach dla dzieci, m.in. „Pan Twardowski”, „Porwanie Kaczątek”, „Czarodziej z Krainy Oz”, „Podróże Guliwera”, „Pastorałka”, „Chińskie opowieści”.
Spotkanie odbyło się w ramach spacerów jubileuszowych.

Opowieść Pani Anny i Tolka. Rozmowa odbyła się podczas spotkania na Mokotowie.